Caminando por la vida

Scris de Costin in data de 14 Noiembrie 2006 la ora 4:23
6 comentarii. Tu ce zici? | 1,605 vizualizari |

Otra vez me voy de mi casa. No me alegro de eso pero es algo que “hay que hacer”. Toda la vida estas corriendo, intentando hacer cosas por que “hay que hacerlas”. No se. No creo que el sentido de la vida consiste en hacer lo mejor posible para tener un plastico muy gordo en tu bolsillo. O para tu vanidad. Hacemos pocas cosas para nosotros… Muy pocas! No me crees… Intenta acordarte cuando has amado la ultima vez con todo tu corazon. ¡Como un loco! Con todo tu cuerpo. Con toda tu respiracion… ¡Simplemente volando de amor! Intenta acordarte cuando has salido la ultima vez en la llueve de verano mirando o sintiendo las gotitas de agua. Feliz de cada gota de agua que esta limpiando tu cara. Intenta acordarte cuando has cogido la ultima vez una flor solamente para mirarla… para ver si es la mejor del mundo o para sentir su olor… Casi nunca eh?
La vida es muy simple. Casi que no hay cosas mas simples en ese planeta. No entiendo por que cono hay que ¡complicarla! Por que hay que olvidar que tambien estas respirando el aire cada di­a. Por que hay veces cuando debes dejar todo y decir “Bueno. Me caguen la mar. ¡Me voy!” cuando en realidad quieres quedarte. Y quieres quedarte por causas de tu corazon. De tus sentidos y necesidades como ser humano.

Otra vez debo dejar mi casa, mi ciudad… y los amigos que no los tengo. Me acuerdo amigos que tenia y cosas que pasaban hace anos. Me acuerdo chicas que amaba como un loco y que me han dado tantas cosas pero en poco tiempo… Miro arriba. Nada… Familiares tengo pero prefiero no llamarlos si necesito algo. Ahora miro en mi­ alrededor… Pocos amigos. Es verdad, muchos conocidos pero pocas personas que las puedo llamar amigos. Pocas, muy pocas… Y no es solamente mi opinion.

Otra vez debo dejar mi casa. La casa donde creci­ y que me daba casi todos mis recuerdos. Me acuerdo a mi papa fumando en la ventana de la cocina o preparando comida. No hablaba mucho pero siempre lo hacia con mucha calma. No me lo acuerdo gritando. Creo que tengo su calma en todo y me alegro. Mi padre murio. Murio cuando teni­a 18 anos. Exactamente en el momento cuando puedo decir que necesitaba un padre. No se… para poner una corbata o darme consejos sobre la vida. Pero se fue. Me acuerdo a mi madre pintando cuadros de flores en el balcon o resolviendo problemas de matematicas. Ha luchado toda la vida para nosotros. No me la acuerdo en ningun momento cuando yo necesitaba algo, diciendome “no” o “no se”. Teni­a una energi­a como no he visto jamas a otra persona. Tampoco podras decir no si tenia alguna propuesta o idea. Pensando en mi madre no le puedo pedir a Dios salud o suerte. Le pido siempre que me da la fuerza y el estilo de vida muy simple y calculado de mi madre. Su amor para sus ninos y el corazon capaz de dar casi todo sin pedir ni un puto duro. Murio hace un par de meses, este ano. Mecacis. Argggh.

Eh… Bueno. Lo tengo muy claro. Otra vez voy dejar casi todo. No se. No creo que tengo mucha experiencia de vida pero salgo de casa y tampoco veo muchas personas que parecen que la tienen. Todos estan enganchados en cosas cotidianas y casi nada mas. Ni una luz en sus ojos ni nada. Hay veces cuando la vida te parece una mierda. Es verdad. Te da la espalda varias veces y no te consulta entes. Aquí se hace la diferencian pero hay que luchar por tus necesidades y sentidos tambien. No solamente por que hay que hacer algunas cosas.

Creo que estoy cansado de correr tanto. Creo que quiero quedarme y estoy esperando. ¿A que? ¿A quien? Y tambien creo que lo tengo predestinado.
Toda la vida caminare¦

6 comentarii. Tu ce zici?

Cateva sute de persoane s-au abonat si citesc eCostin.com folosind un rss reader (ex: Google Reader sau Bloglines) ori pur si simplu pe e-mail, aici! Tu ce astepti? Cerere'n scris? :)

6 Responses to “Caminando por la vida”

  1. nu-mi spune c-ai plecat si ai ramas dator un suc! se-apropie sfarsitul anului si nu e bine sa cari datoriile in anul urmator!

  2. ¡Muy conmovedor tu articulo! Me recordé que soy muy afortunada por que tengo a mis padres con migo, todavía. Aunque yo también me fui de la casa (no tan lejos, a 60 Km.), la vuelta es siempre una alegría.

  3. No he intentado escribir un articulo conmovedor. Bueno al final no se por que coño lo escribí. Se que esta en español por que mas o menos no se cuantas personas tendrán la patiencia de leerlo. :)
  4. Me dolio el alma en leer este articulo. Se nota que eres un ser umano muy bonito y espero que todos tus deseo se cumplen

    Besos,

    Celia Cruz

  5. Pfoai. Uitasem de articolul asta. Uite ca m-am mai intors inca odata “acasa” (as in “Romania”) whatever this word means… :)
  6. scrii foarte frumos costin. Mai rar asa ceva pe bloguri…sa nu iti pierzi aceasta sensibilitate, ar fi pacat…

Ai ceva de zis?

You can use these XHTML tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>